HİKAYE

Bir prenses varmış, bir çocuk ile göz göze geldiklerinde onu rüyasında görmüş.
Ne kadar da kaba saba bir prens bu demiş kendine.
Bu çocuk prensesin yazdıkları ile dağların tepelerine kadar tırmanmış, ama kalbini nefret ve hırs bürüdüğü için tepede prensesle karşılaşmış.
Çünkü bu prenses seneler sonra bu adamı gördüğünde gönül gözü açılmış.
Keko Prens ona kalbiyle bağlanan prensese haksızlık ettiğini görünce af dilemek yerine kadınları aşağılamaya devam etmiş.
Aldatmak güzel değildir demiş, çünkü yüreğinin ta derinlerinde şunu biliyormuş:
Bu dünyada kendini aldatmayacak olan yalnızca bu prenses varmış.
Çünkü prensesin aşkı gerçekmiş.

Prenses demiş ki:
Artık seni okuyabiliyorum.
Kalbini dinlemediğin sürece kaybeden olmaya devam edeceksin.
Ben bir intikam uğruna, nefret ile yolumu kirletecek değilim.
Bu vatan benim vatanım.
Bu dünya, her ferdi gibi benim dünyam.
Ben bir yalanı yaşamayı reddediyorum.
Yüreğini sevdiğin iyileştirsin.

Bay.