Düğüm Odası

"Öğrettiklerinin ne kadarı büyü?"

...

"Bilmiyordum, ama şimdi biliyorum işte, yalvarırım çıkmama izin ver bu odadan!
Burda olduğunu biliyorum! Kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyordum.

Seni bulana dek... "

...

"Seni seviyorum! Seni seviyorum! Seni seviyorum!

Hak etmediğim onca cezayı çektim, senin için buna değerdi bilmez miyim sanki?
Bunu sen de biliyorsun yalvarırım evimize al beni."

Ellerime bahşedilen kudret bir büyünün etkisi miydi, ilahi aşkın mı bilemiyorum. Ancak bildiğim bunun Allah'ın işi olduğuydu.
O düğüm odasında, tenimin ve ruhumun yaralandığı o kabus dolu günlerden kurtulmak için kaç kişiye yüreğimi açmak, sevgimi sunmak ve zor günlerin geride kaldığına inanarak kaç defa hayal kırıklığına uğramak zorunda kaldığımı hatırlamıyorum.

Bir megafon, zihnimin ve yüreğimin labirentlerinde bana eşlik eden şarkıları çalıyordu.

Evet, müzik olmasaydı sanırım gerçekten de delirebilirdim.

Ellerimin bağı neredeyse kendiliğinden, hiçbir daim vazgeçilmemiş olması sebebiyle ufacık bir şaşkınlık dahi hissettirmeyen bir özgürlükle çözülmüştü. Öyle ki o ana dek beni tutanın kim olduğunu sorguladım.

Böylesine güçlü bir düğümü gerçekleştirebilecek, beni öylesine vehim bir ıstırabın ortasında bırakabilecek tüm kahpeliğe ve sahiplerine lanet ettim o an. Bu yaşadıklarımdan kimlerin kazanım sağladığını gözden geçirdim. Allah düşmanları, satanik tarikat ve rezil köleler... Kendilerine iğrenç nefislerine uygun bir şov bulmuşçasına, salyalarını akıtarak öylece izleyen, aşağılık, rezil kavim.

Yasak olanlar hakkında...

"Ancak bedeli ödenmiş böylesine leziz bir günahın meyvesini yemek bir akıl işi öyle değil mi? Beni affet benim güzel, benim kusursuz, yüce Rabbim."

O kaleme ilk dokunduğum anda içimin ısınmaya başladığını hissettim. Elimle bu defa kitaba uzandım. Kararımı değiştirmemek için bir çırpıda tüm umutlarım ve dualarımla o son cümleyi fısıldadım. Ve en sonunda dokundum.

"Beni yetim bırakma Allah'ım."