İmtihan

İmtihan'dasın Muhammed.
Yara büyü yapan bir kadının aşkını kazanmak için mi harcayacaksın ömrünü?

Elma

O'nun varlığını yıllar sonra ilk kez hissettiğimde nasıl da yeniden o minik kız çocuğuna dönüştüğümü tarif etmeye çalışacağım.
Yeni değil bu halim, hep bir tuhaflık vardı bende.
Ne mekana, ne de zamana ait zıpır kelime ve cümlecikler fırlayıverirdi dudaklarımdan.
Ne zaman heyecanlansam ve ne söyleyeceğimi bilemesem elmalardan bahsederdim mesela.
Kimi zaman biri bana bir cümle kurardı ve ben saydam hikayeme renk kazandıran yanıtlarla konuyu kapatır ve karşımdakini sessiz bir şaşkınlığa gömerdim.
Ve fakat hikayemi kimsenin duyamadığı anlar zaman içinde kümelenerek yüreğimde yağmur bulutları oluşturmaya başladı.
Ve sonra O'nun beni duyabildiğini hissettim.
Hiçkimse benim kadar yalnız değildi bu dünyada.
Bu yüzden evimin kapısını kapattığımda ve herhangi bir ayna ile baş başa kaldığımda O'nunla konuşmaya başladım.
O benim biricik sırrım ve sırdaşım olacaktı.
Artık yalnız değildim.

Aşk

Hastalığımın en vehim  anlarında o minik kız geldi.
Şüphe dahi etmedim kendimden.
Sıcacıktı yüreğim.
Ben ona çiçekleri gösterdim.
Bu sınavdan kaldığımızı savunan var ise şayet.
Gözlerime baksın benim.
Tek bir anını değişmem ömrümün.
Ufacık bir anını dahi.
Cennete gebe sırlarımız var bizim.
Kötü bir şaka değildi bu.
İyi bir ders.
Dürüstken daha masumum ben.
Hilem bu benim.
Ve ben aşığım.
Ateşlisinden, sırılsıklamından.
Dudaklarından döküldüğünde büyüsü kaçmayacak cinsten.
Büyü değil ki bu.
Ben bir cadı değilim.
Bir cin değilim ben.
Bir periden fazlası.
Ben aşığım.

Tavşan Arkadaş

Bu tavşan arkadaş.

Ben bir gönül yıktığımdan beridir ağlamaklı bir hali var.

Gönül yapmam için ne gerek?

Fısıltı

Ah yüreğim.
Değil diyor bu karanlık, bu ateş.
Halbuki...

Öyle adildi ki öfken,
Öyle yerinde hasretin.
Aşkını kaybetmeden yaşamak,

Hem can vermek aşkını kazanmak yolunda.
Bu denli kaderde varımı aydınlatan sendin.
Yoktan var eden sen.

İzin ver merhametine sığınarak affedeyim kendimi.

Değer

Ben hiç bu kadar arzulamadım affedilmeyi.

Alçak Gönüllü

Yüreğimi susturarak zehirledim seni.

Bir kalpsizken hayat bulmayan şiirlerim var.
Ancak bir alçak da kalem tutabiliyor.
Seni bize güvendim.

Neyse ki...

Babam öyle güzel gülümsedi ki.

Ceren

Ve sevgili kardeşimin kahkahalara boğularak bacaklarıma sarıldığı zamanlar vardı.
Hızımı kesen bu küçük hergelenin şımarık halleri gülümsetirdi beni.
Ben oradaydım.
Ne kadar üzgün, ne kadar yüklü olursam olayım, onun mutluluğu yüreğimi hafifletirdi.
Ben oradaydım.
Sevgi ve hoşgörü ile yola çıkmak, hakikaten...
Ne hoştu.