İnsanın çocukluğunda yaşadığı ve derin izler bırakan kimi olaylar var.
Çok küçük yaşta alınan bir darbe kalıcı izler bırakabiliyor bir çocuğun yüreğinde.
Öyle sanıldığı gibi ben kötü bir varlık mıyım diye düşünmedim aslında hiç.
Ama nefret ettim bu dünyanın inceliksiz ve cahil şiddetinden.
Tesadüf değil hakikaten, beni buldu benzeri durumlar.
Cehaletten korkum bundan biraz, bu alemdeki yolculuğunuzdan sizi soğutacak kadar çirkin etkileri olabiliyor böyle davranışların.
Ve yine öğrendim ki böyle zamanlarda sana destek olması gereken insanlar seni sanki sen bir kafesteymişsin gibi öylece izlediklerinde cehenneme dönüyor hayat.
Bir kuşu seversin mesela ufakken kafesinden çıkarıp.
Vallahi sadece sevmek istersin aslında, ama sabah nefessiz bulurlar kafesinde.
Ve sen, yıllarca bu travmayı atlatmaya çabalarsın farkında olmadan.
Yıllar yıllar sonra yüreğin hafifler böyle.
Farkında olmadan güçlenirsin, sevdiklerini sevmeye korkmaz hale gelirsin.
Hem insanın kalbi temizse, ve kalbi temiz insanlar ile birlikteyse şükürler olsun yaradana.
(Seni tanımak ne güzel şey. Şükürler olsun.)
Her işte bir hayır var diyorlar ya.
Sizi üzdüğüm için affedin beni.
Minik Leyla beni derinimden yaraladı.
Artemis gibi yaptım ben de.
Davetsizdiniz belki ama...
Hem dinleyicimin, hem seyircimin kıymetini anladım.
Ah sizi tanımak ne güzel şey!
Yüreğime hoş geldiniz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder