Krizler

"Gitsin o." diyordu densiz, terbiyesiz birtanesi.
"Gitsin burdan, hayallerini burada gerçekleştiremez o."
Saçlarımın neden uzun olduğu hususunda fikir yürütüp itham etme hakkını görüyor kendinde.
Bir oyuncu, aktris.
Biri görse örnek teşkil edeceğini, zarif ve iyi niyetli bir kadın sanar.
Allah'ın imtihanı herkesin gerçek yüzünü çıkarıyor ortaya.
İnsan gibi dolaşıyorlar aramızda.

Sevdiklerimi kovuyorum kimi zaman yanımdan, beraberliğimden.
Zaten cehennem burası, hak veriyorum öfke dolu haykırışlarıma.

Hayallerimi burada gerçekleştiremeyeceğimi söylüyorum kendi kendime.

Sonra bir zamanlar baba dediğim aşağılık mahlukata söylediklerimi hatırlıyorum.
"Burada doğacağım. Onlara burada battığımı söyleyip kendi vatanımda, kendi topraklarımda doğacağım."
Küçükken hiçbir hasımım olmadan gülümseme ve mutlu olma hakkımı koruduğum bu köyde.
Burası Datça.
Burada büyüdüm ben.
En güzel anılarımı burada biriktirdim.
Bir Sertap şarkısı çalarken dedemlerin evinde doldu toz pembe pırıltılar odaya.

Amfi tiyatroda söyledim ilk şarkımı.
En tatlı çocukluk arkadaşlarımı burada edindim.
Domates kafa derlerdi bana.

İlk kitabımı burada okudum.
Gizli Bahçe.

Yüzmeyi burada öğrendim.
Dedem öğretti.

Günün macerası arka komşunun evine sızıp Max ile vakit geçirip yakalanmadan eve dönmekti.
Babannem yumurtamı hazırlar, ben onu kaşıklarken dedem ballı ekmeğimi hazırlardı.
Dedemle Kayahan dinler araba yolculukları yapar, muhabbetle neşeli neşeli gülüşürdük.

Datça benim cennetimdi.