Sanırım...
İçinde bulunduğunuz durumu algılama şekliniz vuku bulan olayların tarafınızdan nasıl sonuçlandırılacağını, bu sonuçların sizi hangi kapılara yönlendireceğini ne kadar önemli oranda etkilediğini tartışmamıza gerek yok.
Bundan yalnızca birkaç sene öncesine kadar... elimden gelenin en iyisine yaptığıma inandım hep.
Yalnızca içimde gitgide büyüyen ve benim görmezden geldiğim öfke sinsice kontrol edilemez bir hal almıştı.
Nasıl olur da ben böylesine çabalarken bu kadar zarar gördüğümü sorgularken son derece fantastik bir hal aldı hayatım.
Sonunda beklediğim adamı bulduğumu sanarken aldığım hiç de hoş olmayan yara ve damlayı taşıran son damla.
Bunu güzel dileklerimin, her düştüğümde geri kalkmamın karşılığı olarak aldığım bir ceza olarak algılamaya başladığım nokta.
Ve gözünü ölüme dikip beklemeye başlayan isyankar prenses.
Anlıyorsunuz ya, heves kalması gerekiyor insanın içinde.
Yine de...
Bunu yüreğimin hakikatlerini kanıtlamak için bir fırsat olarak görüp, beni durmadan yersiz ithamlarla yargılayarak hiç de Hak'tan olmayan bir intikamın peşinde koşan, bu yolculuğu bana zehir etmeye çabalayan kişi ve kişilere kulak tıkayarak Allah'a şükredebilir, yoluma bakabilir, kendimi iyileştirebilir, gerçekleştirebilirdim.
Ve gerçek şu ki, ihtiyacım olan herşey gözlerimin önündeydi.
Ve tek inanmam gereken kendimdim.
Öfkemi yok etmem gerekirken kendimi ve değer verdiklerimi hedefi haline getirmemeliydim.
Umuyor ve diliyorum ki Begüm'ü affedebilirsin Allah'ım.
Vallahi iyileşmek istiyorum.
Olabildiği kadar gerçek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder