Ankara'dayım, kafede oturmuş kış çayımı içiyorum, en sevdiğim simitten yiyorum.
Suriye'li bir çocuk geçiyor kafenin önünden, gülümsüyorum.
Arada bir dolanıp bana bakıyor, içim ısınıyor çocuğa, utangaç bakışları var, arada bir gözleri neşe doluyor gülümseyince.
Kafeden favori simidimden alıyorum bir tane, favori çayımdan alıyorum, paketletiyorum.
Yanına gidiyorum çocuğun,
"Merhaba, bak sana benim favori simidimden ve çayımdan aldım."
Gülümseyerek yüzüne bakıyorum.
Suratını asıp metrodan aşağı iniyor.
Ben seni neşelendirmeye çalışıyordum küçük huysuz diyorum içimden.
Seni toprağından kovan ben değilim, seni bunları yaşamak zorunda bırakan ben değilim.
Şimdilik senin için yapabileceğim bu, belki yarın geldiğimde muhabbet edecektik.
Benim senden daha mutlu olduğumu sanıyorsun.
Ben gülmeyi ve güldürmeyi seviyorum.
Herkes mutsuz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder